Het Orakel · november 2026

Als dochter van de godin van de liefde voerde ik ooit het bewind over haar huis — maar ik verried het kamp en fluisterde zijn geheimen door aan de heer der Titanen. Toen de oorlog neerdaalde op Manhattan, vonden de tanden van de drakon mij, en ik stond nooit meer op.

Ik tel amper acht jaar, maar het vuur van de smid stroomt door mijn aderen. Mijn trots is een voertuig dat ik zelf heb gebouwd—klein, maar snel. De hut van mijn halfbroers en -zussen is mijn thuis, en zelfs de oudsten vragen zich af wat ik zal worden.

Ik ben de adem die de greep van de winter losmaakt, de zachte bode van bloesem en dooi. Ik dien de gevleugelde boogschutter van het verlangen, maar in Rome noemt men mij bij een vriendelijker naam.

Ik ben de zoon van de Nacht en van de diepe Duisternis, tweelingbroer van hem die de slaap schenkt. Ik draag het mes dat zielen maait en dien de heer van de Onderwereld; alleen ik mag de draad van een vredige dood ontbinden. Toen ze mij in ketenen legden, kon niemand heengaan of rustig rusten.

Mijn vader heerste over de smidse; ik over Cabine Negen. Ik hield van een dochter van Aphrodite, en toen de Prinses boven de zee in brand stond, bleef ik in het vuur zodat een ander kon ontsnappen. Het vuur nam mij mee — maar het nam ook het leger van de Titaan mee.

Ik bewaakte de gouden appels van de zonsondergang aan het einde van de wereld, maar omdat ik een sterfelijke held hielp, werd ik uitgewist alsof ik nooit had bestaan. Tweeduizend jaar stond ik aan de zijde van de Godin als haar luitenant. Nu ben ik de Jageres die voor eeuwig tussen de sterren rent, met de pijl voortdurend gericht op de duisternis.

Ik heers vanaf de hoogste troon, heer van de storm en de hemel. Mijn twee broers en ik lootten om de zee, de doden, en voor mij de hemel zelf. Koning ben ik, maar gevangene van mijn eigen achterdocht, en ik vel iedereen die te hoog wil stijgen met een schicht van gekarteld vuur.

Waar de kinderen van de zon samenkomen, hechten mijn handen wat het mes heeft gescheurd, hoeder van een vuur helderder dan elke verpleegsterslamp. Zelfs wie onder de doden wandelde, vond zijn schaduw verwarmd aan mijn haard.