Wyrocznia · listopad 2026

Córka bogini miłości, niegdyś władałam jej chatą — lecz zdradziłam obóz, szepcząc jego sekrety władcy tytanów. Gdy wojna spadła na Manhattan, kły drakona dosięgły mnie i już nigdy się nie obudziłam.

Mam dopiero osiem lat, a jednak ogień kowala płynie w moich żyłach. Moją dumą jest pojazd, który sam zbudowałem—mały, ale szybki. Domem moim jest chata moich przyrodnich rodzeństwa, a nawet starsi zastanawiają się, kim się stanę.

Jestem tchnieniem, które rozluźnia uścisk zimy, łagodnym zwiastunem kwiatów i odwilży. Służę skrzydlatemu łucznikowi pożądania, lecz na rzymskim ołtarzu wołają mnie imieniem łagodniejszym niż moje.

Jestem synem Nocy i Głębokiej Ciemności, bliźniakiem tego, który darzy snem. Niosę ostrze, które żnie dusze, i służę panu Hadesu; tylko ja mogę rozluźnić nić spokojnej śmierci. Gdy przykuto mnie łańcuchami, nikt nie mógł odejść ani zaznać cichego spoczynku.

Mój ojciec władał kuźnią, a ja — Chatą Dziewiątą. Kochałem córkę Afrodyty, a gdy Księżniczka płonęła nad morzem, zostałem w ogniu, by inny mógł uciec. Ogień zabrał mnie — ale zabrał ze mną także armię Tytana.

Strzegłam złotych jabłek zachodu słońca na krańcu świata, lecz za pomoc śmiertelnemu bohaterowi zmazano mnie, jakbym nigdy nie istniała. Przez dwa tysiące lat stałam u boku Bogini jako jej zastępczyni. Teraz jestem Łowczynią, która biegnie wiecznie wśród gwiazd, z łukiem zawsze wymierzonym w ciemność.

Panuję z najwyższego tronu, władca burzy i nieba. Z moimi dwoma braćmi ciągnąłem losy o morze, o zmarłych, a dla mnie przypadło samo niebo. Jestem królem, lecz więźniem własnych podejrzeń, i strącam każdego, kto wzbije się zbyt wysoko, piorunem zębatego ognia.

Tam, gdzie gromadzą się dzieci słońca, moje dłonie zszywają to, co rozdarło ostrze, strzegąc ognia jaśniejszego niż jakakolwiek lampa w izbie chorych. Nawet ten, kto kroczył wśród umarłych, znalazł swój cień ogrzany przy moim palenisku.