คำพยากรณ์ · พฤศจิกายน 2569

ฉันคือธิดาแห่งเทพีแห่งความรัก เคยปกครองบ้านหลังที่สิบ—แต่ฉันกลับทรยศค่าย นำความลับไปมอบแด่จ้าวไททัน เมื่อสงครามมาถึงแมนแฮตตัน เขี้ยวของมังกรใหญ่ก็คร่าชีวิตฉัน และฉันก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

ฉันอายุแค่แปดปี แต่ไฟของช่างตีเหล็กก็ไหลในเส้นเลือดของฉัน สิ่งที่ฉันภูมิใจคือยานพาหนะที่ฉันสร้างเอง—เล็ก แต่เร็ว กระท่อมของพี่น้องต่างมารดาคือบ้านของฉัน และแม้แต่ผู้เฒ่าก็ยังสงสัยว่าฉันจะเป็นอะไรต่อไป

ข้าคือลมหายใจที่คลายกำมือของฤดูหนาว ผู้สื่อสารอันอ่อนโยนแห่งดอกไม้และหิมะละลาย ข้ารับใช้เทพนักธนูผู้มีปีกแห่งความปรารถนา แต่ในโรมผู้คนเรียกข้าด้วยนามที่อ่อนโยนกว่าของข้า

ข้าคือบุตรแห่งรัตติกาลและความมืดมิดลึก ฝาแฝดของผู้ประทานการหลับใหล ข้านำดาบที่เก็บเกี่ยวดวงวิญญาณและรับใช้เจ้าแห่งนรกภูมิ มีเพียงข้าที่จะคลายเส้นด้ายแห่งความตายอันสงบ เมื่อข้าถูกล่ามโซ่ ไม่มีผู้ใดจากไปหรือพักผ่อนอย่างสงบได้

บิดาของฉันครองโรงตีเหล็ก ส่วนฉันครอง Cabin เก้า ฉันรักลูกสาวของอะโฟรไดท์ และเมื่อเรือเจ้าหญิงลุกเป็นไฟเหนือทะเล ฉันอยู่ในเปลวเพลิงนั้น เพื่อให้อีกคนหนีไปได้ ไฟพรากฉันไป — แต่ก็พรากกองทัพของไททันไปพร้อมกับฉันด้วย

ข้าคอยปกป้องแอปเปิลทองคำแห่งยามสนธยาที่สุดขอบโลก แต่เพราะช่วยเหลือวีรบุรุษผู้เป็นมนุษย์ ข้ากลับถูกลบออกไปราวกับไม่เคยมีตัวตน ข้าอยู่เคียงข้างนางเทพมาเป็นเวลาสองพันปีในฐานะรองนายพราน บัดนี้ข้ากลายเป็นนายพรานหญิงที่วิ่งนิรันดร์ท่ามกลางหมู่ดาว ลูกธนูเล็งสู่ความมืดมิดอยู่เสมอ

ข้าครองจากบัลลังก์อันสูงสุด เป็นเจ้าแห่งพายุและท้องฟ้า ข้ากับน้องชายทั้งสองจับสลากแบ่งทะเล แดนคนตาย และสำหรับข้าคือฟากฟ้านั้นเอง ข้าเป็นราชา แต่เป็นนักโทษแห่งความระแวงของตัวเอง และล้มใครก็ตามที่กล้าสูงเกินไปด้วยสายฟ้าไฟหยัก

ณ ที่ซึ่งบุตรแห่งสุริยะมาชุมนุม มือของข้าประสานสิ่งที่คมดาบฉีกขาด คุ้มไฟที่เจิดจ้ากว่าโคมใดในโรงพยาบาล แม้ผู้เคยเดินท่ามกลางคนตายก็พบว่าเงาของเขาอบอุ่นขึ้นที่เตาไฟของข้า