Lahat ng bugtong ng Orakulo

Bilang anak ng diyosa ng pag-ibig, minsan kong pinamunuan ang kanyang cabin — ngunit ipinagkanulo ko ang kampo at ibinulong ang mga lihim nito sa panginoon ng mga Titan. Nang dumating ang digmaan sa Manhattan, dinagit ako ng mga pangil ng drakon, at hindi na ako muling nagising.

Walong taon pa lamang ako, ngunit ang apoy ng panday ay umaagos sa aking mga ugat. Ang ipinagmamalaki ko ay isang sasakyang ako mismo ang gumawa—maliit, ngunit mabilis. Ang kubo ng aking mga kapatid sa ama ang aking tahanan, at maging ang mga panganay ay nagtataka kung ano ang aking kahihinatnan.

Ako ang hiningang nagluluwag sa hawak ng taglamig, ang malumanay na tagapagbalita ng mga bulaklak at pagkatunaw. Naglilingkod ako sa may-pakpak na mamamana ng pagnanasa, ngunit sa Roma tinatawag ako sa mas malumanay na pangalan.

Ako'y anak ng Gabi at ng Malalim na Karimlan, kambal ng nagbibigay ng pagkakatulog. Dala ko ang talim na pumipitas ng mga kaluluwa at naglilingkod sa Panginoon ng Mundong Ibaba; ako lamang ang makapagluluwag sa sinulid ng payapang kamatayan. Nang ako'y gapusin, walang sinumang makakaalis o makapagpapahinga nang tahimik.

Ang aking ama ay naghari sa pandayan; ako naman, sa Cabin Siyam. Minahal ko ang anak ni Aphrodite, at nang masunog ang Prinsesa sa ibabaw ng dagat, nanatili ako sa apoy upang makatakas ang isa pa. Dinala ako ng apoy — ngunit dinala rin nito ang hukbo ng Titan kasama ko.

Binantayan ko ang gintong bunga ng takipsilim sa dulo ng mundo, ngunit dahil sa pagtulong ko sa isang mortal na bayani, binura ako na parang hindi ako kailanman nabuhay. Dalawang libong taon akong nakatayo sa tabi ng Diyosa bilang kanyang tinyente. Ngayon ako ang Mangangaso na tumatakbo magpakailanman sa gitna ng mga bituin, laging nakatutok ang palaso sa kadiliman.

Ako'y naghahari mula sa pinakamataas na trono, panginoon ng unos at ng langit. Ako at ang aking dalawang kapatid ay nagpalabunutan para sa dagat, sa mga patay, at para sa akin ay ang kalawakan. Hari ako, subalit bilanggo rin ng aking sariling hinala, pinababagsak ko ng isang siwang ng apoy ang sinumang magtangkang umangat nang labis.

Kung saan nagtitipon ang mga anak ng araw, tinatahi ng aking mga kamay ang nilaslas ng talim, tagapag-ingat ng apoy na mas maliwanag kaysa anumang lampara sa dispensaryo. Maging ang lumakad sa gitna ng mga patay ay natagpuang mainit ang kanyang anino sa aking apuyan.

Ako ang panginoon ng silangan, ang liwanag ng langit na nagmamasid sa lahat. Ang mga anak ko ay ang bukang-liwayway, ang araw, at ang buwan. Matapos ang unang digmaan ay itinapon ako sa kalaliman; nagbalik ako sa ikalawa — at ako ay nawasak.

Ibinigay ko sa mga mortal ang nakaw na apoy, batid na ang hinihinging kabayaran ng panginoon ng langit. Nakakadena sa malamig na bato sa ilalim ng pakpak na nagpapahirap, nagtiis ako hanggang may pumalit sa aking pasakit. Ang aking paunang-kaalaman ang nagligtas sa sangkatauhan; ang pagdurusa ko ang sukat ng kanilang bukang-liwayway.

Minsan akong nagmaneho ng karwahe ng araw sa kalangitan, at ang aking kambal na kapatid na babae ang kabahagi ko sa busog. Ngunit ako'y itinapon ng aking galit na ama, at lumakad akong mortal, sumusunod sa isang dalagang panginoon. Sumirit ang dati kong ahas sa aking pagbagsak—hanggang gawin ko siyang wala.

Naglingkod ako sa may tatlong mukhang panginoon at kumain ako ng dugo ng mga tao, may mga pakpak ng paniki sa aking balikat. Iniisip ng mga mortal na nakikita nila sa akin ang kanilang maputlang gala ng gabi, ngunit mas matanda pa ako kaysa sa anumang alamat.

Pinalamig ng aking pagdadalamhati ang mga bukirin at pinatahimik ang mga butil, hanggang sa muling kumain ang mundo sa pagbabalik ng aking anak. Ako ang inang nagbibigay ng pag-ikot sa mga panahon — at ang apoy sa apuyan na hindi hahayaang manalo ang gutom.

Ang ikasampung pagsubok ng isang bayani ang pangalan ko, at sa apoy ng Tartarus ay nanatili akong matatag. Sa aking isla sa dulong kanluran ay nanginain ang aking mga baka hanggang sa dumating ang isang bayani. Apo ako ng hari ng dagat at ng may buhok na ahas — hulaan ang tagapag-ingat na hindi na minamatyagan ng araw.

Ako ang bunso sa mga anak nina Rhea at Kronos, ngunit naghahari ako sa tabi ng aking kapatid na si Zeus, na siya ring aking asawa, sa mabituing kalangitan. Tinatawag akong reyna ng Olympus, diyosa ng kasal, pamilya, at panganganak — bagaman mas gustong itawag sa akin ng isang bayaning pinalungkot ko ang buhay ay 'Pinaka-Nakakainis na Kamahalan'. Ang Romano kong anyo ay may ibang pangalan.

Ako, supling ng Inang Lupa, ang nagbantay sa pinakatanyag na orakulo noong unang panahon. Isang nagniningning na diyos ang pumatay sa akin at ginawang kanya ang aking lungga. Muli akong bumalik dala ng mga Pintuan ng Kamatayan, at iwinangis ako ng iisang mamamana sa mismong kailaliman ng Kaguluhan.

Sa aking pulo kumukulo ang gayuma, at sinumang sumubok ay may bagong balat. Tinatawag akong walang-kamatayang mangkukulam — ngunit ang pinakadakilang sining ko'y sa aking paliguan nabubuo.

Iningatan ko ang gintong isla ng mangkukulam, hanggang sa durog ng isang bayani ng dagat ang kanyang mga gayuma. Ngayon naghahari ako sa mga mandirigmang babae sa kabila ng ilog, sapagkat dumadaloy sa akin ang dugo ng diyosa ng digmaan, at ang aking nakababatang kapatid ay nagsusuot ng lila sa burol ng Roma.

Galing ako sa Brazil papuntang Camp Half-Blood at hinayaan kong isipin ng lahat na Portuguese lang ang kaya kong salita—pero naiintindihan ko ang bawat salitang binibigkas sa paligid ko. Ang nanay ko ay si Hebe, at ang step-father ko ay si Hercules mismo.

Ako'y nagdala ng watawat ng Panginoon ng Panahon, ngunit sa huli ay ibinaling ko ang aking talim laban sa aking sariling panginoon. Ang aking ina ay gumaganti ng katumbas sa katumbas, at iyon ang balanse na sinikap kong ibalik. Ang halaga ng aking pagsuway ay nakasulat sa kadiliman.

May pakpak na sandalyas ang aking paa at humahagibis ako sa pagitan ng mga mundo, inaakay ang mga yumao sa kanilang huling daan. Dinadasal ako ng mga magnanakaw, ngunit pinagpapala rin ako ng mga mangangalakal. Ako ang tinatawag na mensahero ng mga diyos.

Ako ang Ginang ng mga Kagubatan at Panginoon ng mga Hayop, at ang aking mga dalagang mangangaso ay laging nasa aking tabi. Nang ang dating diyosa ng buwan ay naglaho, sa akin ipinagkatiwala ang karwahe ng buwan sa kalangitan sa gabi. Ako at ang aking kambal na kapatid ay kilala bilang Kambal na mga Mamamana.

Ako ang pinuno ng mga isinilang ng lupa, anak ng kalaliman at ng ina ng lahat. Ako'y ibinagsak ng panginoon ng kulog, ngunit ang kanyang hampas ay nagbigkis lamang ng aking muling pagbangon. Itinutok ko ang aking sibat sa luklukan ng langit, at ang aking anak ay ipinanganak mula sa mga bituin.

"Isinuot ko ang lila ng praetor sa Camp Jupiter, ngunit ang tahanan ko'y ang kubo sa tabing-dagat. Lumangoy ako sa Ilalim ng Mundo at dinala ang bigat ng langit, samantalang ibinigay ko ang aking puso sa nagtatayong muli ng Olympus."

Minsan akong nag-ugat sa Burol, isang tahimik na bantay sa hangganan ng kampo. Ang gintong balat ng tupa ang gumising sa akin, ngunit ang muling-pagsilang na balak para sa akin ng isang titan ay hindi naging akin — kaya bumaling ako sa buwan at sa kanyang pamamaril. Ang kulog ng aking ama ay dumadaloy sa aking dugo, subalit ang aking katapatan ay sa kanya na ngayon.

Ako ang panganay na anak ni Kronos, ang panganay sa tatlong magkakapatid na dakila. Nasa aking kaharian ang mga kayamanan sa ilalim ng lupa at ang mga kaluluwa ng mga yumao; kinatatakutan ako, ngunit tinatawag din akong Mapagpatuloy, sapagkat sa huli, bawat panauhin ay nauupo sa aking hapag.

Isinilang akong mortal, ngunit naninirahan ako sa gitna ng mga diyos; ang kampo na aking pinamumunuan ay parusa ng aking ama. Akin ang ubas, ang kabaliwan, at ang entablado — ngunit ang pagkakatapon kong ito ay bili ng isang nimpa na hinabol ko sa pinagbabawalang lugar.

Isinilang ako ng Langit at ng Lupa, kabilang sa unang salinlahi. Minsan kong ibinahagi ang trono ng Panginoon ng Kulog, ngunit ang aking pangalan ay batas, kaayusan, at mabuting payo. Ang tatlong nag-iikot ng sinulid ng tadhana ay tinatawag akong ina.

Mula sa apoy at palihan ay ipinapanday ko ang mga sandata ng mga imortal, at ang lupa mismo ay nagliliyab sa aking pugon. Tinatawag nila akong panday ng mga diyos, ngunit ang aking sariling bulwagan ay walang malambot na yakap—tanging mga tilamsik at bakal.

Ako ang kapatid at asawa ng hari na lumalamon sa kanyang mga anak, at nilamon niya ang una kong mga anak. Itinago ko ang bunso at binigyan siya ng bato, hanggang lumaki siya at pinatalsik ang hari. Tinatawag akong Ina ng mga Diyos, at anim na trono ang nagmula sa akin.

Ang aking ama ang nagmamaneho ng karwahe ng araw at tumutugtog ng lira, ngunit ako'y isinilang mula sa dugong mortal. Sa Kampo Half-Blood ay inuunat ko ang aking pana sa tabi ng mga kapatid na nasawi sa labanan, at sa malaking digmaan para sa Olympus ay inalagaan ko ang mga sugatan. Kabilang sa mga anak ni Apollo, bihira ang mga anak na babae.

Isinuot ko ang mukha ng pag-ibig subalit nagtaglay ng sigalot, at ipinagkanulo ko ang aking mga kalahi sa Hari ng mga Titan. Sa huling labanan, natagpuan ko ang dati kong hinamak, at nawakasan ang aking buhay sa pangil ng Drakon.

Ako'y munting kislap mula sa apoy ng pandayan, subalit humuhubog ako ng mga kababalaghan na lampas sa aking edad. Tinatawag ako ng mga pinakamatandang anak ng aking ama bilang kanilang munting panginoon, at ang aking mga kamay ay nagtatayo ng mga makina na mas mataas kaysa sa aking kayang abutin. Bagaman bata, may lugar ako sa tabi ng apoy ng kampo.

Minsan kong itinaboy ang karo ng apoy sa kalangitan, na sumusukat ng bawat oras at nakakakita ng lahat sa ilalim ko. Sumusumpa ang mga tao sa aking pangalan upang tatakan ang kanilang mga pangako. Ngunit nang humina ang pagsamba, ako'y kumupas, at ang aking gintong renda ay napunta sa isa pang diyos ng liwanag.

Ako ang nag-ingat ng mga susi sa pinakamalalim na bilangguan, kinakadena ang mga Sandaan-Kamay at ang mga Cyclops. Nang ako'y pabagsakin ng diyos ng langit, nabuksan ang aking hawla. Ngunit naalala ng hari ng mga Titan ang aking bangis at tinawag akong muli sa kanyang digmaan; dala ang dalawang sibat na nakaupo sa aking panig, muli akong bumagsak.

Ang apoy ay aking pamana at aking sumpa. Nagpanday ako ng barkong tanso na lumilipad sa himpapawid at ibinigay ko ang aking buhay para sa aking mga kaibigan. Ngunit ibinalik ako ng pag-ibig—pinalaya ko ang isang diyosa mula sa kanyang bilangguan sa isla.

Minsan akong lumakad sa mga anino ng Mundong Ilalim, nakatatandang kapatid ng isang batang tumatawag sa mga patay bilang mga kaibigan. Nang ako'y matagpuan ng mangangaso ng buwan, ipinagpalit ko ang aking mortal na kapalaran para sa kanyang pilak na bono. Subalit isang padalus-dalos na hakbang ng tansong higante ang nagwakas sa aking ikalawang buhay, at mula sa Elysium ay pinili kong isilang muli.

I took up the bow after my brother fell. I stood on a bridge in Manhattan when the earth shook — and the sea god's son sent me to the river below.

I was born of Night herself, crowned with wings and a sword. I weigh what is deserved and strike what is excessive, yet those who seek my favor in their darkest hour often find my blade cuts both ways. Some whisper my name when the balance tips too far.

I once led Kronos's armies against the gods, and for that crime Zeus bound me to hold the heavens upon my shoulders for all eternity. They call me "The General," the one who bears the sky while the lord of time regathers his strength.

I took the reins of my father's chariot, but the immortal horses did not obey my mortal hand. The sky burned, and the world trembled—until Zeus's thunderbolt brought me peace.

I was a praetor of the Twelfth Legion, a daughter of Bellona, and I rode the gift of Pegasus across the Fields of Mars. My sister is queen of the Amazons, but I chose to follow Artemis. The enemy fled from my wrath, and the fate of Rome rested in my hands.

I am the light that pushes back the dark, sister and consort to the bright upper air. The Olympians count me among the eldest, yet I am ever reborn with each dawn. Romans whisper my name as Dies.

Son of Hecate, I led my half-siblings to war for Kronos. Now banished from the camps, I wander alone—yet my mother's magic guides me through the darkness.

I am the darkest pit, the terror of the gods. Even the immortals fear me, for in my darkness their enemies languish. I am the final boundary, beyond which even hope dies.

I rose from Chaos, eldest of the sky, before the stars took names. Gaea I wed, and from us sprang Titans, Cyclopes, and the Hundred-Handed. Yet my own son struck me down, and now I am scattered — the heavens no longer mine.

I once poured nectar for the thrones above, but now my care falls on brides and the newborn bloom of life. I carry forgiveness and endless youth — and yet the mortals seldom speak my name aloud.

I crushed every stranger who came, drinking their strength from the soil beneath my roots. But a son of the sea found the trick, lifted me from my mother's grip, and I had no more power to take.

I raised fine cattle upon my island in the far west, until a hero came to claim them as his tenth task. My father sprang from a goddess's blood, and my grandmother could turn the boldest to stone. My herds now graze far below, among the fires.

I am the Storm Giant, father of all monsters, feared even by the gods. When the Earth and the Pit sired me, the Olympians had to unite against me—and when I fell, thousands of my winds were loosed, burdening the Keeper of the Winds.

I am the current that carves the eternal city, born of Ocean and bred of Tethys. In my waters the twins found refuge before wolf and shepherd raised them. My bride chose me over mortal years.

Bronze I am, forged by the lame god's fire, set to pace a king's shore. My one weakness lay low at my heel — a pin that, once drawn, stilled my hollow heart.

I was bound by the sky-father's decree, yet I answer to the keeper of the winds. When the leaves turn and the east wind blows, my season returns. Seek me among the four who guard the corners of the storm.

I sprang forth from a father's brow, armored and full-grown, motherless among the immortals. The weaver who dared challenge my craft was spun into a spider, yet I am the one who gifts the mortal hero strategy and protects the city's walls.

I am war and violence made breath, rage made heartbeat; courage, manliness, and rebellion are the names I wear. Son of the king and queen of the gods, I hold my seat among the Twelve. When the master bolt was stolen and a demigod came hunting it, I was one of two who stood against his road.

Born of the pit and the earth, I am the sovereign of the giants. My spear was aimed at the lord of the sky, and I led the final war against the demigods.

When the world was divided among my brothers, the deep was my share. My trident shakes the earth, and my temper stirs storm and flood. The first horses took their shape from my command, and Atlantis kneels to no king but me.

I am the lady of the crossroads and the queen of every whispered spell. I hold the veil between worlds, and the dead know my name — as do the living who dare to walk the dark roads I tend.

Before the first gods stirred, I was the gap that held all. My children shaped sky and earth, yet my depths swallow even the mightiest into nothingness. Faded gods find their eternal sleep within me.

Once I boasted I could outdo the goddess of wisdom herself at the loom. For my pride I was spun into the first eight-legged thing, made immortal, and ever since I have been the mother of them all.

My mother pours the cup of everlasting youth, and a hero's stepfather shadows my family tree. I carry the warmth of São Paulo in my heart, yet I answer in my mother tongue alone. Though my words stay Portuguese, I understand every tongue you speak.

I drive the silver chariot across the night sky, yet I swore never to be bound by love. My arrows never miss their mark, and my maidens roam the wilds with me, sworn to the hunt. I am the twin of the sun's archer.

My father is the god of the grape, and I was born mirroring my twin. When Kronos' army surged through the Labyrinth and struck the camp, I fell among the dead. My twin lives on, but I dwell only in memory.

Son of Ocean and Tethys, I flow through the eternal city. I sheltered the mother who bore two founders, and became stepfather to Romulus and Remus. My waters carry the fate of Rome herself.

Where doves gather, desire blooms, and pleasure kneels. Kythera and Cyprus call me home, yet I reign above the heavens themselves. One people know me as Urania; another bows and names me anew.

Born of the wave-shaker and the earth mother, I once strode the world as a fair giantess — but now I am little more than a vast, hungry mouth. Thrice each day I gulp down the sea and heave it back up, spinning whole straits into churning whirlpools.

I forged in the fire of the cabin I led, my hammer ringing until the last blow I struck was no longer an anvil but a ship's hull, sailing into enemy hands. I gave my life in that blast so another might run, and my name lived on as a promise kept for the one I loved.

I am a son of the Earth Mother and the endless pit, sworn to destroy the gray-eyed goddess of wisdom. I chained a mortal's father upon a blazing mountain and thought my victory certain—until her own children turned my fire back upon me.

They once shared my cabin and called me brother, though the sea god made us both of his line. My single eye has hammered out countless weapons in the forges beneath the waves. Now I copy out the oracles with my feathered companion at my side.

I am a daughter of the golden lord whose arrows strike from afar; where his shafts wound, my hands are sworn to mend. My brother walks the shadowed path beside the prince of the dead, yet I remain among the pine and the bonfire, binding the broken at the camp that never falls.

Once I marked the very edge of the camp with my boughs, a pine rooted in my own death. The golden fleece drew me back from that stillness, but the sky-father's daughter now walks under the moon goddess as her lieutenant.

Sever one of me and two take its place; my breath burns like poison. I am the eldest brood of the storm-giant and the mother of monsters, and any hero who counts my necks will never finish the count.

I forged the bronze sky-ship in my own flames and steered it over the clouds. I let my own fire burn out for the gods—yet the Physician's Cure breathed it back, and I carried her home from her island cage.

I have been a son of the sea and a bridge between two worlds. I carried the sky when I was barely a man, and even a goddess once made her nest inside me. I have stood against gods and titans and giants alike—but my anchor has always been a girl with eyes the color of a storm.

I was the first to welcome the new demigod girl in the Big House — right after I accidentally fell asleep. You will always find me in my bunk in the Hypnos cabin, dozing off over some book. Try to catch me — well, awake.

My mother was born fully armed from a god's brow, and I inherited her storm-grey eyes. When the gods' home crumbled, I drew the blueprints that raised it anew. I trod where few mortals dare, yet the craftiest weaver of all could never ensnare me.

My twin's blood was spilled in that dark maze beneath the hill, and I alone carried on our father's house. I now guide my half-siblings within the cabin of the wine god, keeper of grapes and of burdens.

I was once known by a name that struck fear into the hearts of heroes, a monster born of a queen's unnatural desire. My head is that of a bull, my body that of a man. I served the Titans, but in the end, I chose a new name among the stars and a place among the Twelfth Legion.

I wore a woman's face upon a lion's body, and none could pass me in the maze unless they answered my puzzles. Then came a boy who refused to play by my rules, and every riddle I hoarded crumbled before his eyes.

I drove the Sun Chariot across the sky, and every oath sworn beneath my gaze lay bare to my sight. My sisters are the moon and the dawn, but when the Romans ceased to worship me, I faded, and the burning reins passed to a younger charioteer.

I am winged and hunger for the blood of mortal men. I serve the dark goddess who commands me, and from my endless thirst the world spun the legend of the vampire.

I am the firstborn of the Sky and the Earth, yet I bowed before the storm king's throne. My daughters keep the turning seasons and spin the thread of every fate. They call me Lady of Good Counsel, for where law fails, it is custom that binds the world.

I dwell on a lonely isle, where heroes lose their wits and take the form of swine. My palace is now a spa, a place of rest – but do not mistake my kindness for weakness. I am the ancient mistress of herbs and spells, older than most gods care to remember.

I crossed the sea of souls to claim a throne no mortal wanted. I have worn the mantle of the dead, yet I walk among the living, bound to the light of a healer. Once I was a stalk in the field, and once a flower, before I found my own shadow.

My father's chariot I begged to drive, and the sun's reins burned in my untried hands. Earth scorched beneath my path until the sky-king's bolt felled me. Ask the reckless what a borrowed throne truly costs.

My breath is the gentlest of the four, melting winter's chill and waking the first blossoms of spring. I attend the winged god of desire, and though the Romans gave me a new name, I remain the western wind.

Son of Tartarus and Earth, I wear the crown of the Gigantes and bear the spear meant for the king of the sky. My mother is Gaea herself, and her brood follows my command. Though I was struck down in battle, I am already reforming beneath the ground.

Once I drove the sun across the sky, yet my father stripped me bare and cast me down to walk as a mortal. I stumbled beside a stubborn, golden-bladed girl, and only by erasing the great serpent could I earn my flame again.