Ang Orakulo · Nobyembre 2026

Bilang anak ng diyosa ng pag-ibig, minsan kong pinamunuan ang kanyang cabin — ngunit ipinagkanulo ko ang kampo at ibinulong ang mga lihim nito sa panginoon ng mga Titan. Nang dumating ang digmaan sa Manhattan, dinagit ako ng mga pangil ng drakon, at hindi na ako muling nagising.

Walong taon pa lamang ako, ngunit ang apoy ng panday ay umaagos sa aking mga ugat. Ang ipinagmamalaki ko ay isang sasakyang ako mismo ang gumawa—maliit, ngunit mabilis. Ang kubo ng aking mga kapatid sa ama ang aking tahanan, at maging ang mga panganay ay nagtataka kung ano ang aking kahihinatnan.

Ako ang hiningang nagluluwag sa hawak ng taglamig, ang malumanay na tagapagbalita ng mga bulaklak at pagkatunaw. Naglilingkod ako sa may-pakpak na mamamana ng pagnanasa, ngunit sa Roma tinatawag ako sa mas malumanay na pangalan.

Ako'y anak ng Gabi at ng Malalim na Karimlan, kambal ng nagbibigay ng pagkakatulog. Dala ko ang talim na pumipitas ng mga kaluluwa at naglilingkod sa Panginoon ng Mundong Ibaba; ako lamang ang makapagluluwag sa sinulid ng payapang kamatayan. Nang ako'y gapusin, walang sinumang makakaalis o makapagpapahinga nang tahimik.

Ang aking ama ay naghari sa pandayan; ako naman, sa Cabin Siyam. Minahal ko ang anak ni Aphrodite, at nang masunog ang Prinsesa sa ibabaw ng dagat, nanatili ako sa apoy upang makatakas ang isa pa. Dinala ako ng apoy — ngunit dinala rin nito ang hukbo ng Titan kasama ko.

Binantayan ko ang gintong bunga ng takipsilim sa dulo ng mundo, ngunit dahil sa pagtulong ko sa isang mortal na bayani, binura ako na parang hindi ako kailanman nabuhay. Dalawang libong taon akong nakatayo sa tabi ng Diyosa bilang kanyang tinyente. Ngayon ako ang Mangangaso na tumatakbo magpakailanman sa gitna ng mga bituin, laging nakatutok ang palaso sa kadiliman.

Ako'y naghahari mula sa pinakamataas na trono, panginoon ng unos at ng langit. Ako at ang aking dalawang kapatid ay nagpalabunutan para sa dagat, sa mga patay, at para sa akin ay ang kalawakan. Hari ako, subalit bilanggo rin ng aking sariling hinala, pinababagsak ko ng isang siwang ng apoy ang sinumang magtangkang umangat nang labis.

Kung saan nagtitipon ang mga anak ng araw, tinatahi ng aking mga kamay ang nilaslas ng talim, tagapag-ingat ng apoy na mas maliwanag kaysa anumang lampara sa dispensaryo. Maging ang lumakad sa gitna ng mga patay ay natagpuang mainit ang kanyang anino sa aking apuyan.