Kâhin — tüm bilmeceler

Aşk tanrıçasının kızı olarak bir zamanlar onun kulübesini yönettim; ama kampı sattım, sırlarını Titanların efendisine fısıldadım. Savaş Manhattan'a çöktüğünde, ejderhanın zehirli dişleri canımı aldı ve bir daha uyanamadım.

Daha sekiz yaşındayım ama demircinin ateşi damarlarımda akıyor. Gururum, kendi ellerimle yaptığım bir taşıttır—küçük ama hızlı. Üvey kardeşlerimin kulübesi benim yurdumdur ve en büyükler bile benim neye dönüşeceğimi merak eder.

Kışın kavrayışını gevşeten nefes, çiçeklerin ve çözülmenin yumuşak habercisiyim. Arzunun kanatlı okçusuna hizmet ederim, ama Roma'da beni benden daha yumuşak bir adla çağırırlar.

Ben Gecenin ve Derin Karanlığın oğluyum, uykuyu bahşedenin ikizi. Ruhları biçen kılıcı taşır ve yer altı dünyasının efendisine hizmet ederim; huzurlu bir ölümün ipini yalnız ben çözebilirim. Beni zincire vurduklarında hiç kimse gidemez ya da sessizce dinlenemezdi.

Babam demir ocağının efendisiydi, ben de Dokuzuncu Kulübe'nin. Afrodit'in kızını sevdim ve Prenses denizin üstünde alevler içindeyken, bir başkası kaçabilsin diye ben ateşin içinde kaldım. Ateş beni aldı — ama Titan'ın ordusunu da benimle birlikte alıp götürdü.

Dünyanın ucunda gün batımının altın elmalarını korudum; ama ölümlü bir kahramana yardım ettiğim için sanki hiç var olmamışım gibi silindim. İki bin yıl Tanrıça'nın yanında onun teğmeni olarak durdum. Şimdi yıldızlar arasında sonsuza dek koşan, oku daima karanlığa nişanlı Avcı'yım.

En yüksek tahttan hüküm sürerim, fırtınanın ve göğün efendisi. İki kardeşimle denizi, ölüleri ve bana da göğün kendisini kura ile paylaştık. Kralım, ama kendi şüphelerimin tutsağıyım; çok yükselmeye kalkışanı çentikli ateşten bir şimşekle yere sererim.

Güneşin çocuklarının toplandığı yerde, kılıcın yardığını ellerim diker, revir lambasından daha parlak bir ateşe bekçilik ederim. Ölüler arasında yürüyen bile gölgesini benim ocağımda ısınmış buldu.

Doğunun efendisiydim, her şeyi gözetleyen göksel ışıktım. Çocuklarım şafak, güneş ve aydır. İlk savaştan sonra uçuruma atıldım; ikincisi için geri döndüm — ve yok edildim.

Ölümlülere çalınan ateşi armağan ettim, göklerin efendisinin isteyeceği bedeli önceden görerek. Soğuk kayaya zincirlenmiş, kanatlı bir işkencecinin altında, bir başkası çilemi üstlenene dek dayandım. Öngörüm insan ırkını kurtardı; acım onların şafağının ölçüsüydü.

Bir zamanlar güneşin arabasını gökyüzünde sürdüm, ikiz kız kardeşim yayımı benimle paylaşır. Ama öfkeli babam beni yere attı, ve bir ölümlü olarak genç bir hanımın buyruğuna girdim. Eski yılan düşüşüm için tısladı—ta ki ben onu hiçliğe çevirene dek.

Üç yüzlü hanımefendiye hizmet ettim ve insanların kanıyla beslendim, omuzlarımda yarasa kanatlarıyla. Ölümlüler bende solgun gece gezginlerini gördüklerini sanıyor, oysa ben her efsaneden çok daha yaşlıyım.

Acım tarlaları dondurdu ve tahılı susturdu; kızım dönünce dünya yeniden yemeye başladı. Mevsimlere dönüşlerini ödünç veren anneyim — ve açlığın asla kazanamayacağı ocak ateşiyim.

Bana bir kahramanın onuncu görevinin adını verdiler ve Tartarus'un alevlerinde hâlâ ayaktayım. Batı denizinin en ucundaki adada sürülerim otlardı, ta ki bir kahraman onları almaya gelene dek. Ben deniz kralının ve yılan saçlı kadının torunuyum — güneşin artık işaretlemediği bekçiyi bul.

Ben, Rhea ile Kronos'un en küçük kızıyım; ama yine de ağabeyim, aynı zamanda kocam olan Zeus'un yanında, yıldızlı göğün kraliçesi olarak tahtta oturuyorum. Bana Olimpos'un kraliçesi, evlilik, aile ve doğum tanrıçası derler; hayatını zehrettiğim bir yarı tanrı ise bana 'En Rahatsız Edici Majesteleri' demeyi tercih eder. Roma'daki hâlim başka bir adla bilinir.

Ben, Toprak Ana'dan doğan, antik dünyanın en ünlü kehanetini koruyan ben. Işıl ışıl bir tanrı beni devirdi ve inimi kendine yurt edindi. Ölüm Kapıları'ndan geri çağrıldığımda, aynı okçu beni Kaos'un dibine fırlattı.

Adamdaki kazan kaynar; ondan içen kısa sürede yeni bir posta bürünür. Bana ölümsüz büyücü derler — ama asıl hünerim buharlı hamamımda tamamlanır.

Bir zamanlar büyücünün altın adasını korurdum, ta ki bir deniz kahramanı kazanlarını parçalayana dek. Şimdi nehrin ötesindeki savaşçı kadınlara hükmediyorum, çünkü damarlarımda savaş tanrıçasının kanı akıyor ve küçük kız kardeşim Roma tepesinde moru taşıyor.

Brezilya'dan Melez Kampı'na geldim ve herkesin yalnızca Portekizce konuştuğumu sanmasına izin verdim — oysa çevremde söylenen her kelimeyi anlıyordum. Annem Hebe, üvey babam ise Herkül'ün ta kendisi.

Zaman Lordu'nun sancağını taşıdım, ama sonunda kılıcımı kendi efendime çevirdim. Annem denk olanı denkle öder ve ben de onun dengesini kurmaya çalıştım. İsyanımın bedeli karanlığa yazılmıştı.

Kanatlı sandaletler giyer, dünyalar arasında koşar, ölüleri son yolculuklarında yönlendiririm. Hırsızlar bana yalvarır, tüccarlar iyi ticaret için beni kutsar. Bana tanrıların habercisi derler.

Ormanların Hanımı ve Vahşi Hayvanların Efendisi benim; bakire avcılarım hep yanımda yürür. Eski ay tanrıçası sönüp gidince, ayın savaş arabasını gece gökyüzünde sürmek bana düştü. İkiz kardeşimle birlikte İkiz Okçular diye biliniriz.

Ben topraktan doğanların hükümdarıyım, her şeyin anası tarafından uçurumda döllendim. Gök gürültüsünün efendisi beni devirdi, ama vuruşu yalnızca dönüşümü mühürledi. Mızrağımı göğün tahtına doğrulttum ve kızım yıldızlardan doğdu.

"Camp Jupiter'de praetor'un morunu taşıdım, ama evim deniz kenarındaki yeşil kulübedir. Cehennemde yüzdüm ve göğün ağırlığını taşıdım, kalbimi Olympus'u yeniden inşa edene kaptırdım."

Bir zamanlar tepenin üzerinde kök saldım, kampın sınırının sessiz bekçisiydim. Altın post beni uyandırdı, ama bir titanın benim için tasarladığı yeniden doğuş benim kaderim değildi — bu yüzden aya ve onun avına döndüm. Babamın gök gürültüsü damarlarımda akıyor, ama sadakatim artık ona ait.

Kronos'un ilk oğlu, üç büyük kardeşin en büyüğüyüm. Yerin altındaki zenginlikler ve ölülerin ruhları benim hükmümde; benden korkarlar ama bana Misafirperver derler, çünkü sonunda herkes benim soframa oturur.

Ölümlü doğdum, yine de tanrıların arasında yaşarım; yönettiğim kamp, babamın cezasıdır. Üzüm, çılgınlık ve sahne benimdir — ama bu sürgünü yasak olan yerde bir nimfi kovalayarak ödedim.

Gök ve Toprak'tan doğdum, ilk nesilden. Bir zamanlar Yıldırım Lordu'nun tahtını paylaştım, ama benim adım yasa, düzen ve iyi öğüttür. Kaderin ipliğini eğiren üçü bana anne der.

Ateşten ve örstten ölümsüzlerin silahlarını döverim, ve yeryüzünün kendisi ocağımda yanar. Bana tanrıların zanaatkarı derler, ama kendi salonlarım yumuşak kucaklar bilmez—yalnızca kıvılcımlar ve çelik.

Çocuklarını yutan kralın kız kardeşi ve karısıydım, o benimkileri de yuttu. En küçüğünü sakladım ve ona bir taş verdim, ta ki büyüyüp kralı tahtından indirene dek. Bana Tanrıların Annesi derler ve altı taht soyunu bana borçludur.

Babam güneşin atlı arabasını sürer ve lir çalar, ama ben bir ölümlüden doğdum. Melez Kampı'nda savaşta düşen kardeşlerimin yanında yayımı gerer, Olimpos için verilen büyük savaşta yaralılara bakardım. Apollon'un çocukları arasında kızlar azdır.

Aşkın yüzünü taşıdım ama içimde ayrılık barındırdım ve kendi halkımı Titanların Kralı'na sattım. Son savaşta bir zamanlar hor gördüğümü buldum ve hayatım Drakon'un dişleriyle sona erdi.

Ben demir ocağının ateşinden küçük bir kıvılcımım, yine de yaşımın ötesinde harikalar işlerim. Babamın çocuklarının en büyükleri bana küçük usta der, ellerim ise erişemeyeceğimden daha yüksek makineler kurar. Genç olsam da, kampın alevlerinin yanında yerim var.

Gökyüzünde ateşten bir savaş arabası sürerdim, her saati ölçer ve altımda olup biten her şeyi görürdüm. Ölümlüler antlarını mühürlemek için adıma yemin ederdi. Ama tapınma azalınca ben solup gittim ve altın dizginlerim başka bir ışık tanrısına geçti.

En derin zindanın anahtarlarını ben tutuyordum; Yüz Kolluları ve Kiklopları zincirde bekletiyordum. Gök tanrısı beni yere serdiğinde kafesim açıldı. Ama Titan kralı vahşetimi hatırladı ve beni savaşına yeniden çağırdı; iki pala elimde, bir kez daha düştüm.

Ateş benim mirasım ve lanetim. Gökyüzünde uçan bronz bir gemi dövdüm ve arkadaşlarım için canımı verdim. Ama aşk beni geri getirdi – bir tanrıçayı adadaki hapishanesinden kurtardım.

Bir zamanlar Yeraltı'nın gölgelerinde yürüdüm, ölüleri dostu sayan bir çocuğun ablasıydım. Ayın avcısı beni bulduğunda, ölümlü kaderimi onun gümüş bağıyla takas ettim. Ama bronz bir devin dikkatsiz adımı ikinci hayatımı sona erdirdi ve Elysium'dan yeniden doğmayı seçtim.

Kardeşim düştükten sonra yayı ben devraldım. Manhattan'da bir köprüde duruyordum ki yer sarsıldı — ve deniz tanrısının oğlu beni aşağıdaki nehre gönderdi.

Ben bizzat Gece'den doğdum, kanatlar ve kılıçla taçlanmışım. Hak edileni tartar, aşırılığı vururum; ama en karanlık saatlerinde benim lütfumu arayanlar, kılıcımın iki yöne de kestiğini görür.

Bir zamanlar Kronos'un ordularını tanrılara karşı yönettim ve bu suç için Zeus beni sonsuza dek göğü omuzlarımda taşımaya mahkûm etti. Bana "General" derler — zamanın efendisi gücünü toplarken kubbeyi ben taşırım.

Babamın arabasının dizginlerini aldım ama ölümsüz atlar ölümlü elimi dinlemedi. Gökyüzü yandı, dünya titredi—ta ki Zeus'un yıldırımı bana huzur verene kadar.

On İkinci Lejyon'un praetoruydum, Bellona'nın kızıydım ve Pegasus'un armağanıyla Mars Tarlaları'nda at sürerdim. Ablam Amazonların kraliçesi, ama ben Artemis'i izlemeyi seçtim. Düşman öfkemden kaçtı ve Roma'nın kaderi ellerimdeydi.

Ben karanlığı kovan ışığım, duru göğün hem kız kardeşi hem eşiyim. Olimposlular beni en eskilerden sayar, ama her şafakta yeniden doğarım. Romalılar adımı Dies diye fısıldar.

Hekate'nin oğlu olarak, kardeşlerimi Kronos için savaşa yönelttim. Şimdi kamplardan sürgün edilmiş, yapayalnız dolaşıyorum—ama annemin büyüsü karanlıkta bana yol gösteriyor.

Ben en karanlık uçurumum, tanrıların korkusu. Ölümsüzler bile benden korkar, çünkü karanlığımda düşmanları çürür. Ben nihai sınırdır, ötesinde umut bile ölür.

Kaostan yükseldim, göklerin en eskisi, yıldızlar adını almadan önce. Gaia benim eşimdi ve bizden Titanlar, Kikloplar ve Hekatonkheirler doğdu. Ama kendi oğlum beni devirdi — şimdi dağılmış haldeyim, gökler artık benim değil.

Bir zamanlar tanrılara nektar sunardım, şimdiyse gelinleri ve solmayan çiçeği kollarım. Bağışlamayı ve sonsuz gençliği taşırım — ama ölümlüler adımı nadiren anar.

Gelen her yabancıyı yere serer, güçlerini beni ayakta tutan topraktan emerdim. Ama denizin bir oğlu hilemi çözdü, beni yerden kaldırdı ve alacak hiçbir şeyim kalmadı.

Bir zamanlar uzak batıdaki adammda semiz sığırlar güderdim, ta ki bir kahraman onları onuncu görevi olarak almaya gelene dek. Babam bir tanrıçanın kanından doğdu, büyükannem ise en cesur kişiyi bile taşa çevirebilirdi. Artık sürülerim aşağılarda, alevlerin arasında otluyor.

Ben Fırtına Devi'yim, tüm canavarların babası, tanrıların bile korktuğu. Toprak ve Uçurum beni yarattığında Olimposlular bana karşı birleşmek zorunda kaldı — ve ben düştüğümde, binlerce rüzgârım serbest kalıp Rüzgârların Koruyucusu'na yük oldu.

Ben, sonsuz şehri yaran akıntıyım, Okeanos'tan doğdum, Tethys'ten beslendim. Sularımda ikizler sığınak buldu, kurt ile çoban onları büyütmeden önce. Eşim beni fani yıllara tercih etti.

Bronzdan, topal tanrının ocağında dövüldüm, bir kralın kıyısını beklemek için. Topuğumun altında kaderimi mühürleyen bir çivi saklıydı.

Gökyüzünün babasının fermanıyla bağlanmıştım, ama rüzgârların bekçisine itaat ederim. Yapraklar dökülürken doğu rüzgârı estiğinde mevsimim geri döner. Fırtınanın köşelerini bekleyen dört kişi arasında ara beni.

Babamın alnından, zırhlı ve yetişkin, tanrılar arasında annesiz doğdum. Bana meydan okuyan dokumacıyı örümceğe çevirdim; yine de kahramana stratejiyi veren ve şehir surlarını koruyan benim.

Ben savaşın ve şiddetin nefesi, öfkenin atışıyım; cesaret, mertlik ve isyan benim adlarımdır. Tanrıların kralı ile kraliçesinin oğluyum, Olimpos'un On İkisi arasında yer alırım. Göklerin şimşeği çalınıp da bir yarı tanrı onu aramaya çıktığında, yoluna çıkan iki kişiden biriydim.

Uçurumdan ve topraktan doğdum, devlerin hükümdarıyım. Mızrağım göklerin efendisine yönelmişti ve yarı tanrılara karşı son savaşı ben yönettim.

Dünya kardeşlerim arasında paylaşılırken en derinler bana düştü. Üç dişli mızrağım yeri sarsar, öfkem fırtına ve tufan doğurur. İlk atlar benim buyruğumla doğdu ve Atlantis'te benden başka kral tanınmaz.

Ben kavşakların hanımı ve fısıldanan büyülerin kraliçesiyim. Dünyalar arasındaki perdeyi tutarım; ölüler adımı bilir — karanlık yollarımda yürümeye cesaret eden diriler de bilir.

İlk tanrılar uyanmadan önce, her şeyi tutan boşluk bendim. Çocuklarım göğü ve yeri biçimledi, ama derinliklerim en güçlüyü bile hiçliğe eritir. Sönmüş tanrılar bende ebedi uykularını bulur.

Bir zamanlar bilgelik tanrıçasından daha iyi dokuduğumu övünürdüm. Gururum yüzünden ilk sekiz bacaklı yaratığa dönüştürüldüm, ölümsüz kılındım ve o günden beri hepsinin anasıyım.

Annem sonsuz gençliğin kadehini doldurur, bir kahraman üvey baba soyumun üzerine gölge düşürür. Kalbimde Brezilya'nın sıcaklığını taşırım, ama yalnız ana dilimde konuşurum. Sözlerim Portekizce kalır, oysa konuştuğunuz her dili anlarım.

Gece göğünde gümüş arabayı sürerim, ama sevgiye asla bağlanmamaya yemin ettim. Oklarım asla hedefini şaşırmaz, ve bakirelerim vahşi doğada benimle dolaşır, ava adanmış. Ben güneş okçusunun ikiziyim.

Babam asmanın tanrısıdır ve ben ikizimin aynası olarak doğdum. Kronos'un ordusu Labirent'ten fışkırıp kampı vurduğunda düşenlerin arasındaydım. İkizim yoluna devam ediyor, oysa ben yalnızca hatıralarda yaşıyorum.

Okeanos ile Tethys'in oğlu olarak ebedi şehirde akarım. İki kurucunun annesine barınak verdim ve Romulus ile Remus'un üvey babası oldum. Sularım Roma'nın kaderini taşır.

Güvercinlerin toplandığı yerde arzu çiçek açar, haz diz çöker. Kitira ve Kıbrıs bana yurt der, ama ben göklerin üstünde hüküm sürerim. Kimi bana Urania der; kimi eğilir, bana yeni bir ad verir.

Dalgaları sarsanın ve Toprak Ana'nın kızıydım, bir zamanlar güzel bir dev kadın olarak yürürdüm — şimdiyse koskoca, doymak bilmez bir ağızdan ibaretim. Günde üç kez denizi yutup geri kusar, bütün boğazları dönen girdaplara çeviririm.

Sadece kılıçları değil, Dokuzuncu Kulübe'nin onurunu da dövdüm ve ateşi bir asa gibi tuttum. Ama son vuruşum örsle değil, öfkeyle yüklü bir gemiyle buluştu — alevler yükselirken, bir başkası kaçabilsin diye ayakta kaldım. Ona verdiğim sözü hiç yerine getiremedim.

Ben, Toprak Ana ile dipsiz uçurumun oğluyum; gri gözlü bilgelik tanrıçasını yok etmeye yazgılıyım. Bir ölümlünün babasını alevli bir dağa zincirledim ve zaferi garantiledim sanıyordum—ta ki o tanrıçanın çocukları kendi ateşimi bana çevirene dek.

Deniz tanrısının oğluyla aynı kulübeyi paylaştım, bana kardeşim derdi. Dalgaların altındaki ocaklarda tek gözüm sayısız tanrı silahı dövdü. Şimdi kanatlı yoldaşımın yanında kehanet kitaplarını yazıyorum.

Ben altın yaylı efendinin kızıyım; oklarının uzaktan açtığı yaraları onarmak ellerimin yeminidir. Kardeşim ölüler prensinin yanında gölgeli yolda yürür, ben ise çam ile kamp ateşi arasında kalır, asla düşmeyen kampta kırılanları sararım.

Bir zamanlar kampın ta kendisi olan sınırıydım, kendi ölümüme kök salmış bir çam ağacı. Altın post beni o sessizlikten geri çağırdı, ama gök babanın kızı artık ay tanrıçasının kumandanı olarak yürüyor.

Bir başımı kes, yerine iki çıksın; nefesim asit gibi aşındırır. Ben fırtına devinin ve canavarlar anasının ilk oğluyum; boyunlarımı sayan, hiç bitiremeyeceği bir sayıya başlar.

Tunç gökyüzü gemisini kendi ateşimle dövdüm ve bulutların üstünde sürdüm. Tanrılar için ateşimin sönmesine izin verdim—ama Hekim'in İlacı onu yeniden alevlendirdi ve onu adadaki kafesinden eve getirdim.

Daha çocukken gökyüzünü taşıdım. İki düşman kamp arasında köprü oldum. Bir Mısır tanrıçası bir süre bana yuva yaptı. Denizler bana boyun eğer, ama benim limanım yalnızca gri gözlü bir kızdır.

Büyük Ev'de yarıtanrıça kızı karşılayan ilk kişi bendim — yanlışlıkla uyuyakaldıktan hemen sonra. Beni her zaman Hypnos kulübesindeki ranzamda, bir kitabın üzerinde uyuklarken bulursunuz. Gel de beni bul — uyanıkken yani.

Annem bir tanrının alnından, zırhı kuşanmış hâlde doğdu ve ben onun fırtına grisi gözlerini miras aldım. Tanrıların yurdu çöktüğünde, onu enkazın arasından yeniden yükselten planları ben çizdim. Ölümlülerin nadiren ayak bastığı yerlerde yürüdüm ve en kurnaz dokumacı bile beni asla ağına dolayamadı.

İkizimin kanı tepenin altındaki o karanlık labirentte döküldü ve babamızın evini tek başıma taşıdım. Şimdi şarap tanrısının kulübesinde üvey kardeşlerime yol gösteriyorum — üzümlerin ve yüklerin bekçisi.

Bir kraliçe ve bir boğadan doğdum, Labirent'e giren her kahramanın korkulu rüyasıydım. Bana Canavar derlerdi, ama şimdi bir takımyıldızın adını taşıyorum. Titanlara hizmet ettim, ama sonunda On İkinci Lejyon'da yeni bir yuva buldum.

Kadın yüzlü, aslan gövdeli bir varlıktım; bilmecelerimi çözmeyen labirentten geçemezdi. Derken kurallarıma uymayı reddeden bir genç geldi ve biriktirdiğim her bilmece gözlerinin önünde parçalandı.

Güneş Arabası'nı gökyüzünde ben sürdüm ve bakışlarımın altında edilen her yemin bana apaçıktı. Kız kardeşlerim ay ve şafaktır; ama Romalılar bana tapmayı bırakınca ben solup gittim ve yanan dizginler daha genç bir sürücüye geçti.

Kanatlarım var ve ölümlü erkeklerin kanına susarım. Karanlığa hükmeden tanrıçaya hizmet ederim ve benim doymak bilmez susuzluğumdan vampir efsanesi doğdu.

Göğün ve Yerin ilk kızıyım, yine de yıldırım efendisinin yanında eğildim. Kızlarım mevsimlerin dönüşünü korur ve her kaderin ipliğini bükerler. Bana İyi Öğüt Hanımı derler: yasanın tükendiği yerde dünyayı âdet ayakta tutar.

Adamda kahramanlar akıllarını yitirip domuzlara dönüşür. Sarayım şimdi bir kaplıca, huzur ve dinlenme yeri. Ama nezaketimi zayıflık sanmayın: Ben ölümsüz büyücü, otların ve büyülerin hanımıyım.

Hiçbir ölümlünün istemediği bir tahtı almak için ruhlar denizini geçtim. Ölülerin pelerinini taşıyorum, yine de yaşayanların arasında yürüyorum, bir şifacının ışığına bağlıyım. Gölgemi bulmadan önce tarlada bir sap, bir de çiçektim.

Babamın arabasını diledim ve güneşin dizginlerini toy ellerimle tuttum. Yer yandı, ta ki göklerin efendisinin yıldırımı beni devirene dek. Ödünç taht en ağır bedeli ister.

Dört rüzgârın en yumuşağıyım; nefesim karı eritir, çiçekleri uyandırır. Aşk tanrısına hizmet ederim; Romalılar bana başka bir ad verdiler ama ben yine de batı rüzgârıyım.

Tartaros ile Toprak'ın oğluyum, Gigantların tacını ve göklerin efendisine ayrılan mızrağı taşırım. Annem Gaia'nın ta kendisidir ve onun dölü benim sözüme uyar. Savaşta beni yere serseler de, toprağın altında çoktan yeniden şekilleniyorum.

Bir zamanlar güneşi gökyüzünde sürerdim, ta ki babam beni soyup bir ölümlü olarak yeryüzüne fırlatana dek. Altın kılıçlı inatçı bir kızın yanında sendeleyerek yürüdüm ve büyük yılanı silip süpürdüğümde alevim yeniden tutuştu.