Kâhin · Ağustos 2026

Ben altın yaylı efendinin kızıyım; oklarının uzaktan açtığı yaraları onarmak ellerimin yeminidir. Kardeşim ölüler prensinin yanında gölgeli yolda yürür, ben ise çam ile kamp ateşi arasında kalır, asla düşmeyen kampta kırılanları sararım.

Bir zamanlar kampın ta kendisi olan sınırıydım, kendi ölümüme kök salmış bir çam ağacı. Altın post beni o sessizlikten geri çağırdı, ama gök babanın kızı artık ay tanrıçasının kumandanı olarak yürüyor.

Bir başımı kes, yerine iki çıksın; nefesim asit gibi aşındırır. Ben fırtına devinin ve canavarlar anasının ilk oğluyum; boyunlarımı sayan, hiç bitiremeyeceği bir sayıya başlar.

Tunç gökyüzü gemisini kendi ateşimle dövdüm ve bulutların üstünde sürdüm. Tanrılar için ateşimin sönmesine izin verdim—ama Hekim'in İlacı onu yeniden alevlendirdi ve onu adadaki kafesinden eve getirdim.

Daha çocukken gökyüzünü taşıdım. İki düşman kamp arasında köprü oldum. Bir Mısır tanrıçası bir süre bana yuva yaptı. Denizler bana boyun eğer, ama benim limanım yalnızca gri gözlü bir kızdır.

Büyük Ev'de yarıtanrıça kızı karşılayan ilk kişi bendim — yanlışlıkla uyuyakaldıktan hemen sonra. Beni her zaman Hypnos kulübesindeki ranzamda, bir kitabın üzerinde uyuklarken bulursunuz. Gel de beni bul — uyanıkken yani.

Annem bir tanrının alnından, zırhı kuşanmış hâlde doğdu ve ben onun fırtına grisi gözlerini miras aldım. Tanrıların yurdu çöktüğünde, onu enkazın arasından yeniden yükselten planları ben çizdim. Ölümlülerin nadiren ayak bastığı yerlerde yürüdüm ve en kurnaz dokumacı bile beni asla ağına dolayamadı.

İkizimin kanı tepenin altındaki o karanlık labirentte döküldü ve babamızın evini tek başıma taşıdım. Şimdi şarap tanrısının kulübesinde üvey kardeşlerime yol gösteriyorum — üzümlerin ve yüklerin bekçisi.

Bir kraliçe ve bir boğadan doğdum, Labirent'e giren her kahramanın korkulu rüyasıydım. Bana Canavar derlerdi, ama şimdi bir takımyıldızın adını taşıyorum. Titanlara hizmet ettim, ama sonunda On İkinci Lejyon'da yeni bir yuva buldum.

Kadın yüzlü, aslan gövdeli bir varlıktım; bilmecelerimi çözmeyen labirentten geçemezdi. Derken kurallarıma uymayı reddeden bir genç geldi ve biriktirdiğim her bilmece gözlerinin önünde parçalandı.

Güneş Arabası'nı gökyüzünde ben sürdüm ve bakışlarımın altında edilen her yemin bana apaçıktı. Kız kardeşlerim ay ve şafaktır; ama Romalılar bana tapmayı bırakınca ben solup gittim ve yanan dizginler daha genç bir sürücüye geçti.

Kanatlarım var ve ölümlü erkeklerin kanına susarım. Karanlığa hükmeden tanrıçaya hizmet ederim ve benim doymak bilmez susuzluğumdan vampir efsanesi doğdu.

Göğün ve Yerin ilk kızıyım, yine de yıldırım efendisinin yanında eğildim. Kızlarım mevsimlerin dönüşünü korur ve her kaderin ipliğini bükerler. Bana İyi Öğüt Hanımı derler: yasanın tükendiği yerde dünyayı âdet ayakta tutar.

Adamda kahramanlar akıllarını yitirip domuzlara dönüşür. Sarayım şimdi bir kaplıca, huzur ve dinlenme yeri. Ama nezaketimi zayıflık sanmayın: Ben ölümsüz büyücü, otların ve büyülerin hanımıyım.

Hiçbir ölümlünün istemediği bir tahtı almak için ruhlar denizini geçtim. Ölülerin pelerinini taşıyorum, yine de yaşayanların arasında yürüyorum, bir şifacının ışığına bağlıyım. Gölgemi bulmadan önce tarlada bir sap, bir de çiçektim.

Babamın arabasını diledim ve güneşin dizginlerini toy ellerimle tuttum. Yer yandı, ta ki göklerin efendisinin yıldırımı beni devirene dek. Ödünç taht en ağır bedeli ister.

Dört rüzgârın en yumuşağıyım; nefesim karı eritir, çiçekleri uyandırır. Aşk tanrısına hizmet ederim; Romalılar bana başka bir ad verdiler ama ben yine de batı rüzgârıyım.

Tartaros ile Toprak'ın oğluyum, Gigantların tacını ve göklerin efendisine ayrılan mızrağı taşırım. Annem Gaia'nın ta kendisidir ve onun dölü benim sözüme uyar. Savaşta beni yere serseler de, toprağın altında çoktan yeniden şekilleniyorum.

Bir zamanlar güneşi gökyüzünde sürerdim, ta ki babam beni soyup bir ölümlü olarak yeryüzüne fırlatana dek. Altın kılıçlı inatçı bir kızın yanında sendeleyerek yürüdüm ve büyük yılanı silip süpürdüğümde alevim yeniden tutuştu.