Kâhin · Ekim 2026

Doğunun efendisiydim, her şeyi gözetleyen göksel ışıktım. Çocuklarım şafak, güneş ve aydır. İlk savaştan sonra uçuruma atıldım; ikincisi için geri döndüm — ve yok edildim.

Ölümlülere çalınan ateşi armağan ettim, göklerin efendisinin isteyeceği bedeli önceden görerek. Soğuk kayaya zincirlenmiş, kanatlı bir işkencecinin altında, bir başkası çilemi üstlenene dek dayandım. Öngörüm insan ırkını kurtardı; acım onların şafağının ölçüsüydü.

Bir zamanlar güneşin arabasını gökyüzünde sürdüm, ikiz kız kardeşim yayımı benimle paylaşır. Ama öfkeli babam beni yere attı, ve bir ölümlü olarak genç bir hanımın buyruğuna girdim. Eski yılan düşüşüm için tısladı—ta ki ben onu hiçliğe çevirene dek.

Üç yüzlü hanımefendiye hizmet ettim ve insanların kanıyla beslendim, omuzlarımda yarasa kanatlarıyla. Ölümlüler bende solgun gece gezginlerini gördüklerini sanıyor, oysa ben her efsaneden çok daha yaşlıyım.

Acım tarlaları dondurdu ve tahılı susturdu; kızım dönünce dünya yeniden yemeye başladı. Mevsimlere dönüşlerini ödünç veren anneyim — ve açlığın asla kazanamayacağı ocak ateşiyim.

Bana bir kahramanın onuncu görevinin adını verdiler ve Tartarus'un alevlerinde hâlâ ayaktayım. Batı denizinin en ucundaki adada sürülerim otlardı, ta ki bir kahraman onları almaya gelene dek. Ben deniz kralının ve yılan saçlı kadının torunuyum — güneşin artık işaretlemediği bekçiyi bul.

Ben, Rhea ile Kronos'un en küçük kızıyım; ama yine de ağabeyim, aynı zamanda kocam olan Zeus'un yanında, yıldızlı göğün kraliçesi olarak tahtta oturuyorum. Bana Olimpos'un kraliçesi, evlilik, aile ve doğum tanrıçası derler; hayatını zehrettiğim bir yarı tanrı ise bana 'En Rahatsız Edici Majesteleri' demeyi tercih eder. Roma'daki hâlim başka bir adla bilinir.

Ben, Toprak Ana'dan doğan, antik dünyanın en ünlü kehanetini koruyan ben. Işıl ışıl bir tanrı beni devirdi ve inimi kendine yurt edindi. Ölüm Kapıları'ndan geri çağrıldığımda, aynı okçu beni Kaos'un dibine fırlattı.

Adamdaki kazan kaynar; ondan içen kısa sürede yeni bir posta bürünür. Bana ölümsüz büyücü derler — ama asıl hünerim buharlı hamamımda tamamlanır.

Bir zamanlar büyücünün altın adasını korurdum, ta ki bir deniz kahramanı kazanlarını parçalayana dek. Şimdi nehrin ötesindeki savaşçı kadınlara hükmediyorum, çünkü damarlarımda savaş tanrıçasının kanı akıyor ve küçük kız kardeşim Roma tepesinde moru taşıyor.

Brezilya'dan Melez Kampı'na geldim ve herkesin yalnızca Portekizce konuştuğumu sanmasına izin verdim — oysa çevremde söylenen her kelimeyi anlıyordum. Annem Hebe, üvey babam ise Herkül'ün ta kendisi.

Zaman Lordu'nun sancağını taşıdım, ama sonunda kılıcımı kendi efendime çevirdim. Annem denk olanı denkle öder ve ben de onun dengesini kurmaya çalıştım. İsyanımın bedeli karanlığa yazılmıştı.

Kanatlı sandaletler giyer, dünyalar arasında koşar, ölüleri son yolculuklarında yönlendiririm. Hırsızlar bana yalvarır, tüccarlar iyi ticaret için beni kutsar. Bana tanrıların habercisi derler.

Ormanların Hanımı ve Vahşi Hayvanların Efendisi benim; bakire avcılarım hep yanımda yürür. Eski ay tanrıçası sönüp gidince, ayın savaş arabasını gece gökyüzünde sürmek bana düştü. İkiz kardeşimle birlikte İkiz Okçular diye biliniriz.

Ben topraktan doğanların hükümdarıyım, her şeyin anası tarafından uçurumda döllendim. Gök gürültüsünün efendisi beni devirdi, ama vuruşu yalnızca dönüşümü mühürledi. Mızrağımı göğün tahtına doğrulttum ve kızım yıldızlardan doğdu.

"Camp Jupiter'de praetor'un morunu taşıdım, ama evim deniz kenarındaki yeşil kulübedir. Cehennemde yüzdüm ve göğün ağırlığını taşıdım, kalbimi Olympus'u yeniden inşa edene kaptırdım."

Bir zamanlar tepenin üzerinde kök saldım, kampın sınırının sessiz bekçisiydim. Altın post beni uyandırdı, ama bir titanın benim için tasarladığı yeniden doğuş benim kaderim değildi — bu yüzden aya ve onun avına döndüm. Babamın gök gürültüsü damarlarımda akıyor, ama sadakatim artık ona ait.

Kronos'un ilk oğlu, üç büyük kardeşin en büyüğüyüm. Yerin altındaki zenginlikler ve ölülerin ruhları benim hükmümde; benden korkarlar ama bana Misafirperver derler, çünkü sonunda herkes benim soframa oturur.

Ölümlü doğdum, yine de tanrıların arasında yaşarım; yönettiğim kamp, babamın cezasıdır. Üzüm, çılgınlık ve sahne benimdir — ama bu sürgünü yasak olan yerde bir nimfi kovalayarak ödedim.

Gök ve Toprak'tan doğdum, ilk nesilden. Bir zamanlar Yıldırım Lordu'nun tahtını paylaştım, ama benim adım yasa, düzen ve iyi öğüttür. Kaderin ipliğini eğiren üçü bana anne der.

Ateşten ve örstten ölümsüzlerin silahlarını döverim, ve yeryüzünün kendisi ocağımda yanar. Bana tanrıların zanaatkarı derler, ama kendi salonlarım yumuşak kucaklar bilmez—yalnızca kıvılcımlar ve çelik.

Çocuklarını yutan kralın kız kardeşi ve karısıydım, o benimkileri de yuttu. En küçüğünü sakladım ve ona bir taş verdim, ta ki büyüyüp kralı tahtından indirene dek. Bana Tanrıların Annesi derler ve altı taht soyunu bana borçludur.

Babam güneşin atlı arabasını sürer ve lir çalar, ama ben bir ölümlüden doğdum. Melez Kampı'nda savaşta düşen kardeşlerimin yanında yayımı gerer, Olimpos için verilen büyük savaşta yaralılara bakardım. Apollon'un çocukları arasında kızlar azdır.

Aşkın yüzünü taşıdım ama içimde ayrılık barındırdım ve kendi halkımı Titanların Kralı'na sattım. Son savaşta bir zamanlar hor gördüğümü buldum ve hayatım Drakon'un dişleriyle sona erdi.

Ben demir ocağının ateşinden küçük bir kıvılcımım, yine de yaşımın ötesinde harikalar işlerim. Babamın çocuklarının en büyükleri bana küçük usta der, ellerim ise erişemeyeceğimden daha yüksek makineler kurar. Genç olsam da, kampın alevlerinin yanında yerim var.

Gökyüzünde ateşten bir savaş arabası sürerdim, her saati ölçer ve altımda olup biten her şeyi görürdüm. Ölümlüler antlarını mühürlemek için adıma yemin ederdi. Ama tapınma azalınca ben solup gittim ve altın dizginlerim başka bir ışık tanrısına geçti.

En derin zindanın anahtarlarını ben tutuyordum; Yüz Kolluları ve Kiklopları zincirde bekletiyordum. Gök tanrısı beni yere serdiğinde kafesim açıldı. Ama Titan kralı vahşetimi hatırladı ve beni savaşına yeniden çağırdı; iki pala elimde, bir kez daha düştüm.

Ateş benim mirasım ve lanetim. Gökyüzünde uçan bronz bir gemi dövdüm ve arkadaşlarım için canımı verdim. Ama aşk beni geri getirdi – bir tanrıçayı adadaki hapishanesinden kurtardım.

Bir zamanlar Yeraltı'nın gölgelerinde yürüdüm, ölüleri dostu sayan bir çocuğun ablasıydım. Ayın avcısı beni bulduğunda, ölümlü kaderimi onun gümüş bağıyla takas ettim. Ama bronz bir devin dikkatsiz adımı ikinci hayatımı sona erdirdi ve Elysium'dan yeniden doğmayı seçtim.

Kardeşim düştükten sonra yayı ben devraldım. Manhattan'da bir köprüde duruyordum ki yer sarsıldı — ve deniz tanrısının oğlu beni aşağıdaki nehre gönderdi.

Ben bizzat Gece'den doğdum, kanatlar ve kılıçla taçlanmışım. Hak edileni tartar, aşırılığı vururum; ama en karanlık saatlerinde benim lütfumu arayanlar, kılıcımın iki yöne de kestiğini görür.