Kâhin · Eylül 2026

Bir zamanlar Kronos'un ordularını tanrılara karşı yönettim ve bu suç için Zeus beni sonsuza dek göğü omuzlarımda taşımaya mahkûm etti. Bana "General" derler — zamanın efendisi gücünü toplarken kubbeyi ben taşırım.

Babamın arabasının dizginlerini aldım ama ölümsüz atlar ölümlü elimi dinlemedi. Gökyüzü yandı, dünya titredi—ta ki Zeus'un yıldırımı bana huzur verene kadar.

On İkinci Lejyon'un praetoruydum, Bellona'nın kızıydım ve Pegasus'un armağanıyla Mars Tarlaları'nda at sürerdim. Ablam Amazonların kraliçesi, ama ben Artemis'i izlemeyi seçtim. Düşman öfkemden kaçtı ve Roma'nın kaderi ellerimdeydi.

Ben karanlığı kovan ışığım, duru göğün hem kız kardeşi hem eşiyim. Olimposlular beni en eskilerden sayar, ama her şafakta yeniden doğarım. Romalılar adımı Dies diye fısıldar.

Hekate'nin oğlu olarak, kardeşlerimi Kronos için savaşa yönelttim. Şimdi kamplardan sürgün edilmiş, yapayalnız dolaşıyorum—ama annemin büyüsü karanlıkta bana yol gösteriyor.

Ben en karanlık uçurumum, tanrıların korkusu. Ölümsüzler bile benden korkar, çünkü karanlığımda düşmanları çürür. Ben nihai sınırdır, ötesinde umut bile ölür.

Kaostan yükseldim, göklerin en eskisi, yıldızlar adını almadan önce. Gaia benim eşimdi ve bizden Titanlar, Kikloplar ve Hekatonkheirler doğdu. Ama kendi oğlum beni devirdi — şimdi dağılmış haldeyim, gökler artık benim değil.

Bir zamanlar tanrılara nektar sunardım, şimdiyse gelinleri ve solmayan çiçeği kollarım. Bağışlamayı ve sonsuz gençliği taşırım — ama ölümlüler adımı nadiren anar.

Gelen her yabancıyı yere serer, güçlerini beni ayakta tutan topraktan emerdim. Ama denizin bir oğlu hilemi çözdü, beni yerden kaldırdı ve alacak hiçbir şeyim kalmadı.

Bir zamanlar uzak batıdaki adammda semiz sığırlar güderdim, ta ki bir kahraman onları onuncu görevi olarak almaya gelene dek. Babam bir tanrıçanın kanından doğdu, büyükannem ise en cesur kişiyi bile taşa çevirebilirdi. Artık sürülerim aşağılarda, alevlerin arasında otluyor.

Ben Fırtına Devi'yim, tüm canavarların babası, tanrıların bile korktuğu. Toprak ve Uçurum beni yarattığında Olimposlular bana karşı birleşmek zorunda kaldı — ve ben düştüğümde, binlerce rüzgârım serbest kalıp Rüzgârların Koruyucusu'na yük oldu.

Ben, sonsuz şehri yaran akıntıyım, Okeanos'tan doğdum, Tethys'ten beslendim. Sularımda ikizler sığınak buldu, kurt ile çoban onları büyütmeden önce. Eşim beni fani yıllara tercih etti.

Bronzdan, topal tanrının ocağında dövüldüm, bir kralın kıyısını beklemek için. Topuğumun altında kaderimi mühürleyen bir çivi saklıydı.

Gökyüzünün babasının fermanıyla bağlanmıştım, ama rüzgârların bekçisine itaat ederim. Yapraklar dökülürken doğu rüzgârı estiğinde mevsimim geri döner. Fırtınanın köşelerini bekleyen dört kişi arasında ara beni.

Babamın alnından, zırhlı ve yetişkin, tanrılar arasında annesiz doğdum. Bana meydan okuyan dokumacıyı örümceğe çevirdim; yine de kahramana stratejiyi veren ve şehir surlarını koruyan benim.

Ben savaşın ve şiddetin nefesi, öfkenin atışıyım; cesaret, mertlik ve isyan benim adlarımdır. Tanrıların kralı ile kraliçesinin oğluyum, Olimpos'un On İkisi arasında yer alırım. Göklerin şimşeği çalınıp da bir yarı tanrı onu aramaya çıktığında, yoluna çıkan iki kişiden biriydim.

Uçurumdan ve topraktan doğdum, devlerin hükümdarıyım. Mızrağım göklerin efendisine yönelmişti ve yarı tanrılara karşı son savaşı ben yönettim.

Dünya kardeşlerim arasında paylaşılırken en derinler bana düştü. Üç dişli mızrağım yeri sarsar, öfkem fırtına ve tufan doğurur. İlk atlar benim buyruğumla doğdu ve Atlantis'te benden başka kral tanınmaz.

Ben kavşakların hanımı ve fısıldanan büyülerin kraliçesiyim. Dünyalar arasındaki perdeyi tutarım; ölüler adımı bilir — karanlık yollarımda yürümeye cesaret eden diriler de bilir.

İlk tanrılar uyanmadan önce, her şeyi tutan boşluk bendim. Çocuklarım göğü ve yeri biçimledi, ama derinliklerim en güçlüyü bile hiçliğe eritir. Sönmüş tanrılar bende ebedi uykularını bulur.

Bir zamanlar bilgelik tanrıçasından daha iyi dokuduğumu övünürdüm. Gururum yüzünden ilk sekiz bacaklı yaratığa dönüştürüldüm, ölümsüz kılındım ve o günden beri hepsinin anasıyım.

Annem sonsuz gençliğin kadehini doldurur, bir kahraman üvey baba soyumun üzerine gölge düşürür. Kalbimde Brezilya'nın sıcaklığını taşırım, ama yalnız ana dilimde konuşurum. Sözlerim Portekizce kalır, oysa konuştuğunuz her dili anlarım.

Gece göğünde gümüş arabayı sürerim, ama sevgiye asla bağlanmamaya yemin ettim. Oklarım asla hedefini şaşırmaz, ve bakirelerim vahşi doğada benimle dolaşır, ava adanmış. Ben güneş okçusunun ikiziyim.

Babam asmanın tanrısıdır ve ben ikizimin aynası olarak doğdum. Kronos'un ordusu Labirent'ten fışkırıp kampı vurduğunda düşenlerin arasındaydım. İkizim yoluna devam ediyor, oysa ben yalnızca hatıralarda yaşıyorum.

Okeanos ile Tethys'in oğlu olarak ebedi şehirde akarım. İki kurucunun annesine barınak verdim ve Romulus ile Remus'un üvey babası oldum. Sularım Roma'nın kaderini taşır.

Güvercinlerin toplandığı yerde arzu çiçek açar, haz diz çöker. Kitira ve Kıbrıs bana yurt der, ama ben göklerin üstünde hüküm sürerim. Kimi bana Urania der; kimi eğilir, bana yeni bir ad verir.

Dalgaları sarsanın ve Toprak Ana'nın kızıydım, bir zamanlar güzel bir dev kadın olarak yürürdüm — şimdiyse koskoca, doymak bilmez bir ağızdan ibaretim. Günde üç kez denizi yutup geri kusar, bütün boğazları dönen girdaplara çeviririm.

Sadece kılıçları değil, Dokuzuncu Kulübe'nin onurunu da dövdüm ve ateşi bir asa gibi tuttum. Ama son vuruşum örsle değil, öfkeyle yüklü bir gemiyle buluştu — alevler yükselirken, bir başkası kaçabilsin diye ayakta kaldım. Ona verdiğim sözü hiç yerine getiremedim.

Ben, Toprak Ana ile dipsiz uçurumun oğluyum; gri gözlü bilgelik tanrıçasını yok etmeye yazgılıyım. Bir ölümlünün babasını alevli bir dağa zincirledim ve zaferi garantiledim sanıyordum—ta ki o tanrıçanın çocukları kendi ateşimi bana çevirene dek.

Deniz tanrısının oğluyla aynı kulübeyi paylaştım, bana kardeşim derdi. Dalgaların altındaki ocaklarda tek gözüm sayısız tanrı silahı dövdü. Şimdi kanatlı yoldaşımın yanında kehanet kitaplarını yazıyorum.